Reddeloze moederkip aan de haard

Lof der zottigheid

BojsbOjsboJs

7 november stond al maanden met een dikke vette rode stift platgekruist op onze kalender. Alvar voor het eerst naar school, Mauno voor het eerst naar de onthaalmama. En zie hier, een reddeloze moeder, wezenloos voor zich uit starend naar de lege wipper en de stille duploblokken. BoehoeHOehoe…

Het is een rare gewaarwording… een stil huis en vooral tijd om 1 ding tegelijk te doen. Ik wist niet dat ik dat nog kon : iets verwezelijken in één beweging ?!  Zelf banale dingen zoals daar zijnde het opplooien van de was en het eten van een boterham gebeurde hier de laatste jaren in flarden en stukken omdat er altijd wel een kind aan mijn arm of  been hing te jengelen. En als er niet werd gejengeld dan vond ik , bij het keren van mijn achteloze rug, wel plasticine in de printer of muntstukken in de gleuf van mijn cardreader ( Maar mama, dat is toch om te betalen ??? ). Mmmmmmmm, tijd voor jezelf,  het was zowaar een luxeproduct geworden dat ik mij niet meer kon veroorloven. Maaaaaaaaaaaar zie… plots is er tijd. Eventjes maar, want mijn lijst met leuke dingen om te doen is nog lang niet in verhouding met de tijd die er vrijgekomen is. Ik haal het niet even zomaar in, dat is mij duidelijk. En dus moet ik kiezen… , om de error in mijn hoofd geen kans te geven op te lichten. PLINGPLING… mijn lijst is langlanglanglanglang…:  tekenen, mijn webshop starten, de fotoboeken van de laatste jaren eindelijk eens maken, ons nest gezelliger maken met allerlei zelfgeprutste leuke dingen, de duizend pullekes afbreien die hier in lappekes liggen te vergaan, postkaarten en badgkes ontwerpen, en uiteraard nog even de drie boeken schrijven en illustreren die hier al drie jaar in mijn hoofd rondhuppelen. SHIT ! En normalitergewijs, zou ik ook nog eens een beetje moeten gaan werken, zoals normale mensen ???!!! PLINGPLING… daar is hij : ERRORMAN heeft gewonnen.